Terwijl ik dit laatste stukje als Groentje aan het typen ben, is de verkiezingsuitslag alweer oud nieuws. De stemmen zijn geteld, de champagneglazen gespoeld en weer opgeborgen en sommige partijen hebben hun wonden gelikt en zich voorlopig stilzwijgend teruggetrokken.
Wat was het voor mij als nieuweling in de politiek een geweldige avond daar op het Stadskantoor! Rond half 10 stroomde de kantine langzaam maar zeker vol met de leden van de verschillende partijen. Verwachtingsvol maar ook gespannen nam een ieder plaats en de Bourgondisch en optimistisch ingestelde aanwezigen bestelden alvast een glas wijn of biertje. Medewerkers van de LOVE-radio waren hun apparatuur aan het testen en hier en daar mensen aan het interviewen en een groot scherm hing klaar waarop de uitslagen bekend gemaakt konden worden. Mijn rijke fantasie begon meteen weer te werken: ik waande me even in een andere wereld. Het leek wel alsof ik in vroegere tijden op een bal aan het Hof verzeild was geraakt. Met de burgemeester als koning en de gemeenteambtenaren en geluidstechnici als hofhouding om hem heen geschaard. De adel, vergezeld van rijke kooplui, had zelfbewust zijn onbetwiste plaats ingenomen in de zaal en binnen dit bonte gezelschap waren de diverse leden elkaar onophoudelijk aan het monsteren. En ik was in mijn op hol geslagen verbeelding zogenaamd een jonge freule die haar debuut binnen deze hoogedelachtbare kringen mocht vieren en met haar balboekje in de hand op een goede partij zat te wachten.
Ik werd in mijn hoopvolle verwachtingen niet beschaamd, GroenLinks zal de komende vier jaar met twee zetels in de Raad vertegenwoordigd zijn! We hebben er in de afgelopen campagneweken hard voor gewerkt: we hebben vergaderd, gefolderd, acties voorgesteld, verworpen en vervolgens toch weer uitgevoerd. We hebben windmolens met spreuken in elkaar geknutseld, deze in de vrieskou over de gehele gemeente verspreid opgehangen en we zijn een paar dagen daarna voor een tweede keer de lantaarnpalen ingeklommen nadat overijverige gemeentewerkers alle molentjes weer hadden weggehaald. Tsja, soms draaien ambtelijke molens nu eenmaal sneller dan gebruikelijk.
Toch komt deze overwinning voor ons niet uit de hemel vallen, het tij lijkt voor een groene, linkse partij binnen een vanouds conservatieve gemeente als Edam-Volendam nu langzamerhand gekeerd te zijn. Steeds meer geluiden wijzen er op dat begrippen als een duurzame leefomgeving en een autovrije dijk niet langer meer als volslagen wereldvreemd of onbereikbaar beschouwd worden. Het behalen van die tweede zetel is voor GroenLinks het bewijs dat we op de goede weg zijn. Weliswaar is die weg nog lang, maar deze lijkt toch minder hobbelig en onbegaanbaar dan voorheen.
Afgelopen zaterdag werd GroenLinks, net als alle andere partijen uitgenodigd door VD’80 in de eerste, oriënterende coalitieronde. Het voelde een beetje als voorzichtig, met ingehouden adem ‘voetjevrijen’ onder de tafel, vinden we elkaar een beetje aardig en zit er heel misschien een verkering in?
De wonderen zijn de wereld nog niet uit en ‘het kan verkeren’, zou Bredero zeggen. Alles kan zomaar veranderen, ook jarenlang vastgeroeste tradities en machtsverhoudingen. Stelt u zich eens voor: een coalitie van VD’80 en VVD als grootste partijen en daarbij, voor een ruimere en evenwichtige meerderheid GroenLinks erbij!
Okee, ik geef het toe, mijn verbeeldingskracht is groot, maar zonder dromen ook geen ambitie en als je denkt dat je niks bent, word je ook nooit wat.
Beste mensen, dit was voorlopig het laatste stukje van het Groentje van GroenLinks. Na mijn ontgroening zal ik u voortaan onder een ander pseudoniem van mijn politieke ervaringen op de hoogte houden. Tot later en bedankt voor alle stemmen!
Gudy van GroenLinks