De oplettende NIVO-lezer zal het vast niet ontgaan zijn: de Dijk is nog weer eens ‘hot news’. Noord- en Zuideindebewoners zijn de afgelopen weken in de pen geklommen om hun onvrede en frustraties van zich af te schrijven.
De wethouder van de Dijk en Aanverwante Zaken heeft in één van zijn schriftelijke reacties een boze buurvrouw van de halfnatte kant van het Zuideinde uitgenodigd om haar gerust te stellen. Zij zou inzage krijgen in alle beleidsdocumenten over de Dijk die opgestapeld op zijn bureau liggen. Allemaal gewichtige zaken die in de loop der drie decennia bij elkaar zijn vergaderd, verzonnen en voorgesteld aan het volk. Als groentje in de plaatselijke politiek veerde ik bij het lezen van die belofte blij verrast op: Hee, we krijgen eindelijk eens openheid van zaken. Onze bestuurders gaan zich nu dan toch uitspreken over De Dijk en over alle dingen die daarover voorbijgaan. Zou het dan echt waar zijn, zouden we het nog beleven dat we over onze Dijk kunnen kuieren, met onze kleinkinderen in de kappenwagen of schuifelend achter onze rollators. Of lekker op je fiets, met één hand zwaaiend naar je vrienden en bekenden, die net als jij ook op de Dijk te vinden zijn. Want daar is het natuurlijk te doen, op het centrum van onze gemeenschap. Eén dag niet over de Dijk, is één dag niet geleefd en diezelfde Dijk houdt iedereen, die hier geboren en getogen is, tot aan zijn laatste ademtocht vastgeworteld op het dorp.
Toch eeuwig zonde dat ons enige en laatste stuk historisch erfgoed er nu zo verkwanseld bijligt. Horden toeristen, dag in en dag uit, cameramensen die de gehele godganselijke week achter onze VIV’s (Very Important Volendammers) aanrennen. Bussen, die in colonne ronkend het Noordeinde oprijden en sinds 1 oktober ook weer de Haven onveilig maken en opstoppingen veroorzaken in de afrit naar de Zeestraat. Vrachtwagens en onophoudelijk autoverkeer, die de koppies en bakkies bij de bewoners van zowel de Natte als de Droge Kant van het Zuideinde op de tafels doen rinkelen en de gevels van hun huizen doen scheuren.
En daar tussen door een enkele vertwijfelde Volendammer die met de moed der wanhoop toch blijft vasthouden aan zijn zondagse ritueel, een lopie maken over de Dijk en er eentje halen voor de kost. Zelfs de grootste optimist zou er zowaar chagrijnig en moedeloos van worden, de Dijk is niet meer van ons, maar is verkocht aan de hoogste bieder. Wie kent het aloude gezegde niet: ‘in het leven draait alles alleen maar om geld en een bloot gat’ en zo is het maar net. En dat geldt natuurlijk ook voor het politieke leven: wie heeft de meeste knikkers en is de grootste draaikont?
Het is een kunst om als politicus volgens de ‘verdeel en heers’-tactiek de verontruste burgers, die zich proberen te verenigen in een gezamenlijk standpunt (bijvoorbeeld het Burgerinitiatief van de Zuideindebewoners of de Vereniging Behoud Noordeinde) te paaien en te verdelen. Uiteindelijk sta je alleen met al je goede bedoelingen, terwijl je medestanders uitgeblust zijn afgehaakt. Maar ik ben nog fris en overmoedig en mijn politieke loopbaan is amper begonnen. Ik geloof nog dat alles mogelijk is, als we het maar willen, en dat we onze gemeenschappelijke belangen kunnen verdedigen en onze voorstellen kunnen laten uitvoeren. Wie net als ik de hoop nog niet heeft opgegeven, sluit zich ook aan bij een groep gelijkgestemde mensen. Bij medeburgers die de discussie willen blijven aangaan en die zich niet met een armzalig kluitje in het riet laten sturen.
Ik stem: onze Dijk auto- en busvrij voor nu en altijd! En die wens is mogelijk en uitvoerbaar, op vrij korte termijn zelfs. Me dunkt dat de stapel van ‘alle plannen, rapporten, onderzoeken, voornemens etc.’ op het bureau van onze wethouder na dertig jaar vergaderen nu wel hoog genoeg is.
Gudy, het Groentje van Groen Links